Mohikanie ze Stockbridge

     Mohikanie (Mahican, Mohican), nie mylić z Mohegan z Connecticut, to konfederacja pięciu niewielkich plemion z algonkińskiej rodziny językowej, zamieszkujących oba brzegi rzeki Hudson (stan Nowy Jork) aż po jezioro Champlain. Ich centralnym ośrodkiem była osada Schodac, dzisiejsze miasto Albany.  Mohikanie sami siebie nazywali Muhhekunneu (Muh-he-ka-neew lub muh-he-con-n-ok.)  „Lud wielkiej rzeki” lub „Lud znad wody”.

     Pięć plemion tworzących konfederację to Mohican, Mechkentowoon, Wawyachtonoc, Westenhuck, Wiekagjoc. Z tych plemion tworzących konfederację jedynie Westenhuck zamieszkiwali dolinę Housatonic. W XVII w. konfederacja liczyła ok. 3 tys.ludzi.

     W 1609 r. Holendrzy rozpoczęli zakładanie osad nad rzeką Hudson i doszło do spotkania Mohikanów z Henry Hudsonem. W 1660 r. w wyniku starć z Mohawkami Mohikanie z doliny Housatonic zostali zmuszeni do migracji na wschód. Westenhuck osiedlili się w okolicach póżniejszego miasta Stockbridge w Massachusetts. Grupa tych Mohikanów została nazwana Indianami ze Stockbridge.

    Miasto Stockbridge powstało w 1734 r. i leżało wśród niewysokich gór, w dolinie rzeki Hausatonic Było to miasto indiańskie, w którym kilkadziesiąt białych rodzin i cztery czarne mieszkały wśród kilkuset Mohikanów, Wappingerów i Mohawków. Czasami dochodziło do mieszanych małżeństw. Indianie ze Stockbridge zezwolili protestanckim misjonarzom na zamieszkanie między nimi, założenie misji i w XVIII w. przyjęli chrześcijaństwo. Miasto leżało na głównej ścieżce wojennej Indian biegnącej od Kanady na południe ku zachodniemu Massachusetts. Zgromadzenie ustawodawcze kolonii powołało więc do życia Stockbridge w 1736 r. jako miasto misyjne, które miało przyciągać Mohikanów i Mohawków i uodpornić ich na francuskie wpływy katolików z Kanady oraz ich indiańskich sojuszników. Miastem rządziła rada pochodząca z wybory złożona z trzech Indian i dwóch białych obywateli. Rodziny Mohikanów zamieszkiwały centrum miasteczka, w którym znajdowały się jego główne budowle : szkoła misyjna i kościół.

Indianie Stockbridge stanęli po stronie Brytyjskiej w wojnie Brytyjczyków z Francuzami i Indianami tworząc niezależne kompanie jak również służąc w kompaniach rangersów.

   W latach  siedemdziesiątych XVIII w. kolonia Massachusetts nie potrzebowała już na swej zachodniej granicy buforowego miasteczka przeciwko Francuzom, ponieważ Francja straciła Kanadę na rzecz korony brytyjskiej. Wraz z końcem French Indian War w miasteczku pojawili się spekulanci ze wschodniego Massachusetts, którzy podstępnie kupowali od Indian ziemię, często upijając ich przedtem alkoholem. Mohikanie stracili swoje miejsca w radzie miejskiej.

     W czasie rewolucji amerykańskiej Mohikanie opowiedzieli się po stronie amerykańskich kolonistów. W 1775 r. zgromadzenie generalne kolonii Massachusetts powierzyło pułkownikowi Johnowi Patersonowi zadanie nakłonienia Indian ze Stockbridge do wstępowania do armii i milicji. Wśród pierwszych ochotników milicji ze Stockbridge znalazło się trzydziestu czterech wojowników z plemienia Mohikanów. Drugim dowódcą indiańskiego oddziału milicji, dowodzonej przez kapitana milicji ze Stockbridge, Williama Goodricha, został dwudziestoczteroletni członek plemienia Mohikanów Jehoiakim Metoxin. Pod koniec 1775 r. prawodawcy z Massachusetts uchwalili ustawę o milicji, w której wykluczono wolnych Afroamerykanów, niewolników oraz Indian ze służby w milicji i potwierdzili ten zakaz rok póżniej. Jednak konieczności natury wojskowej usunęły te podziały rasowe i w 1777 r., wobec potrzeby sformowania piętnastu regimentów dla Armii Kontynentalnej Washingtona, przygotowano nową ustawę, która wyłączyła ze służby w milicji jedynie kwakrów.

    Zgodnie z ustawa o milicji, każdy kto potrafił wyposażyć się w karabin, bagnet, tomahawk, nóż, plecak, manierkę i amunicję otrzymywał rekompensatę w wysokości dwudziestu funtów (ok. dwóch tysięcy dzisiejszych dolarów). Żołnierze, którzy nie potrafili się sami wyposażyć otrzymywali wypłatę piętnastu i pół funta.
     Prawie połowa indiańskich wojowników ze Stockbridge zginęła podczas walk pod Lexington, Bunker Hill, White Plains, Barren Hill i innych miejscach.  Walczyli też u boku Amerykanów w walkach wokół Nowego Jorku latem 1778 r., tracąc swych przywódców, brali też udział w bitwie pod Saratogą, byli też zwiadowcami w armii gen. Sullivana pustaszącej irokeskie wsie.

  Chociaż Mohikanie podczas rewolucji amerykańskiej  opowiedzieli się po stronie kolonistów amerykańskich, mimo to jednak zostali przez nich wysiedleni najpierw w okolice New Stockbridge w stanie Nowy Jork, na terytorium Oneidów (w latach 80. XVIII w.), a następnie do Wisconsin (w latach 20. i 30. XIX w.). Tam zamieszkali we wspólnym rezerwacie z Indianami Munsee (odłam Delawarów), z czasem tworząc jedno plemię Stockbridge-Munsee. Dziś ich rezerwat (w hrabstwie Shawano) nosi nazwę Stockbridge-Munsee Band of Mohican Indians.

Oprac. Hendrick

Żródło:

Leszek Michalik – Encyklopedia plemion Indian Ameryki Północnej

Gary B. Nash i Graham Russel Gao Hodges – Przyjaciele wolności
Bartosz Hlebowicz - Odnależć nasze prawdziwe ścieżki

Milicja kanadyjska

   Począwszy od XVII w. rozpoczęto organizowanie oddziałów milicji w koloniach. istniały one na terenie Antyli francuskich jak i we francuskiej części Kanady, gdzie ich organizację wzoruje się na tej z macierzystej metropolii.

  Pierwsze oddziały milicji, na której barki spadł obowiązek ochrony kolonistów przed Indianami, zorganizował w 1672 r. gubernator Kanady Frontenac. Każdy mężczyzna zdolny do noszenia broni w wieku pomiędzy 15 a 60 rokiem życia zobowiązany był do służby wojskowej. Podczas Wojny Brytyjczyków z Francuzami i Indianami (FIW) do służby zdatnych było ok. 15 tys. ludzi lecz czynnie zaangażowanych w działania wojenne było jedynie 1 100 mężczyzn. Kolejnych zaś 3 - 4 tys. wykorzystano do organizacji zaopatrzenia i transportu dla walczących wojsk.

   Milicja nie otrzymywała żołdu, byli jednak wyposażeni w broń i ekwipunek z magazynów rządowych. Po demobilizacji mieli prawo do zakupienia muszkietu po symbolicznej cenie, co było istotnym czynnikiem przyciągającym ludzi do służby wojskowej. 

  Milicja nie przedstawiała większej wartości bojowej w czasie regularnych bitew, wykazując brak dostatecznej dyscypliny i wrażliwość na zorganizowany ogień wojsk brytyjskich, zazwyczaj uciekali po pierwszej salwie. Dlatego by podnieść morale i dyscyplinę w oddziałach milicji niejednokrotnie typowano oficerów Compagnies Franches da la Marine do organizacji i dowodzenia oddziałami milicji, prowadzącymi regularne walki na pograniczu Nowej Anglii, wespół ze swymi nieprzewidywalnymi indiańskimi sprzymierzeńcami. Milicja świetnie natomiast sprawdzała się w wojnie podjazdowej i działaniach zwiadowczych.

  Milicja kanadyjska nie posiadała jednakowego umundurowania, nosili własne ubrania będące mieszaniną francuskich ubiorów cywilnych, myśliwskich i strojów indiańskich. Dopiero w 1759 r. zostały uformowane w Nowej Francji trzy regionalne brygady milicji. To co różniło owe brygady w ekwipunku to wyłącznie kolor czapki, tzw. tuque (typ szlafmycy) i był to jedyny element ich oficjalnego umundurowania.

Kolor biały nosiła brygada z Trois Riviers

Kolor niebieski - brygada z Montrealu

Kolor czerwony - brygada z Quebec

Nowsze badania wskazuja iż nie jest to prawdziwy pogląd. Francis Back w artykule z 2000 r. „Le bonnet blue des patriotes” zamieszczonym w czasopiśmie historycznym Cap-aux-Diamants tak pisze : „jedną z uporczywych legend jest to iż milicja Nowej Francji nosiła czerwone, niebieskie lub białe czapki, zależnie od tego z którego dystryktu pochodziła. Ten mit pochodzi z Les Cours d’histoire du Canada księdza Jeana-Baptiste-Antoine Ferlanda, opublikowanych w 1865 r. Możemy tam przeczytać, że czapki ludzi ze wsi z dystryktu Montreal były niebieskie, podczas gdy w Quebecu były czerwone i białe z dystrykty Trois-Rivières. Analiza francuskich archiwów potwierdza jednak iż czerwone czapki były najczęściej noszone przez milicję, niezależnie od tego z jakiego dystryktu pochodzili. Pojawienie się niebieskich czapek jest fenomenem XIX w, a białe czapki z Trois-Rivières są wymysłem księdza Farlanda

 

    Jeśli chodzi o kolonie brytyjskie w Ameryce Północnej to pierwsza milicja powstaje w Wirginii w 1611 r. a w 1755 r. w rejestrach milicji amerykańskiej figuruje 500 tys. osób

żródła :

Człowiek oświecenia pod red. Michaela Vovelle'a

www.militaryheritage.com/c.franch.html

Ted Spring - Sketchbook 56 vol. II 

 

Knapsack czyli plecak rangersa

   W XVIII w. ludzie używali do noszenia swojego dobytku kilku rodzajów toreb. Wojskowi używali plecaków (knapsack) i chlebaków (haversack). Poniższy knapsack jest rodzajem chlebaka z doszytymi skórzanymi lub z materiału szelkami. Niektóre plecaki miały regulowane, skórzane paski.

   Jest pewnikiem, że w zestawach wyposażenia osobistego rangersów był też i taki plecak, rodzaj chlebaka, który noszono przewieszony przez ramię lub po prostu na plecach. Wykorzystywano go szczególnie w czasie dłuższych wypraw lub patroli.

   Plecak wykonywano z rozmaitych materiałów np. z płótna lnianego, mocnej juty, płótna żaglowego czy skóry.

   Prezentowany na rysunku plecak wyposażono w cztery guziki wykonane z cynołowiu (pewter), wiele jednak odmian posiadało tylko trzy guziki.

Wymiary przykładowe, zdarzały sie też w wymiarach  38x38 cm

   W "Journals of Robert Rogers of the Rangers" napisano natychmiast zdejmujemy nasze plecaki i jesteśmy gotowi do walki. Nie wszyscy rangersi posiadali takie plecaki, wielu po prostu rolowało swoje wyposażenie jak np. koszule czy dodatkowe mokasyny w koc.

Poniżej kilka wariantów plecaka :

  tłum.  Janusz Cree

Żródło :

Ted Spring – Sketchbook 56 vol I – Rogers Rangers
Jaeger’s Battalion – Przewodnik właściwego ubioru i wyposażenia

Virginia Regiment 1754

     Coraz częstsze przypadki pojawiania się Francuzów w krainie Ohio – co do której  rościła sobie również pretensje Virginia, przekonały gubernatora Roberta Dinwiddie o potrzebie powołania sił militarnych, które skupiłyby się na ochronie interesów kolonii i wsparłyby plan budowy fortu w rozwidleniu rzeki Ohio  (dzisiejszy Pittsburgh w Pensylwanii). Dinwiddie mianował oficerów, mających przejąć dowodzenie najpierw w dwu a ostatecznie w sześciu ochotniczych kompaniach, których finansowanie miało być oparte o fundusze pochodzące z Generalnego Zgromadzenia Kolonii Virginia. W tamtym czasie pomiędzy Francją a Anglią panował pokój, aczkolwiek kruchy.

    Powszechna rekrutacja do Regimentu Virginii  rozpoczęła się na północy kolonii  pod kierunkiem 21 letniego Jerzego Waszyngtona w randze podpułkownika. Waszyngton meldował Dinwiddie’mu, że tworzenie regimentów do tak ciężkiej służby na zachodnich rubieżach kolonii za 8 pensów dziennego żołdu jest bardzo trudne, nawet pośród tych, którzy figurują na listach zaciągu..."wiekszość tych, którzy się zaciągają to rozpustnicy i próżniacy, bez majątku, bez domu a częstokroć nawet bez ubrania". W marcu 1754 r. Waszyngton, wystarał się o uzyskanie zgody na ubranie swoich ludzi w prosty, jednolity mundur wykonany z czerwonego materiału, tworzącego rodzaj wierzchniego płaszcza i w bryczesy. Koszt tego umundurowania jednak  i tak mieli pokrywać zainteresowani ze swoich poborów. Mundury te szyto u nieprofesjonalnych wykonawców, do tego wykorzystywany materiał był marnej jakości i bez podszewki. Ostatecznie udało się w ten sposób ubrać dwie pierwsze kompanie, które dodatkowo otrzymały także flanelowe kamizelki ale szyte także z gorszego jakościowego materiału.

     Większość, jeśli nie wszystkie z czerwonych kurtek zostały zamienione (w 1755 r. patrz rys.) na niebiesko-czerwone, co było próbą nadania im bardziej wojskowej aparycji. Zachowane opisy wojskowych dezerterów  potwierdzają fakt użytkowania przez tych żołnierzy bryczesów, wykonanych z tego samego czerwonego materiału co płaszcze aczkolwiek w powszechnym zastosowaniu były i bryczesy skórzane.  Umundurowanie tworzyła także koszula wykonana z szorstkiego płótna, para butów, pończochy i  koce.

     Uzbrojenie Regimentu Virginii  pochodziło z magazynów Wiliamsburga. Używany w regimencie muszkiet wydaje się być standardową brytyjską konstrukcją pochodzącą z Tower (tzw. Brown Bess Long Land Pattern), z wygrawerowaną  inicjałem „Virginia 1750”, by w ten sposób podkreślić kolonialne pochodzenie uzbrojenia.  Torby na naboje (cartridge box) noszone były na wąskim pasku,  /którym przepasano się na płaszczu, na wysokości pasa/, pasek ten przytrzymywał też bagnet muszkietu ale tylko u tych żołnierzy, którzy mieli więcej żołnierskiego szczęścia i stali się jego wybranymi posiadaczami…. pozostali żołnierze w miejsce bagnetu nosili krótkie siekierki lub tomahawki.

    Przedstawiony powyżej opis daje najbardziej prawdopodobne wyobrażenia o wyposażeniu żołnierzy oddziałów stacjonujących w garnizonie w Alexandrii w kwietniu, jeszcze przed wymarszem na zachód w kierunku wideł rzeki Ohio. Na wyposażeniu żołnierza był także kapelusz, zazwyczaj kupowany ze środków prywatnych żołnierza, później „dostosowany” do wymogów militarnych.  Jeszcze przed  wspomnianym wymarszem, żołnierze ci  wyposażeni zostali w „indiańskie legginy”, które miały chronić nogi przed ostrymi kolcami trwa i krzewów.

     Tak właśnie najpewniej wyglądało wojsko, później w efekcie ciężkiej służby w mundurach wyświechtanych i obdartych, które widzieli francuscy żołnierze, biorący do niewoli kolejne oddziały Waszyngtona w Fort Necessity 4 lipca 1754 r., po zakończeniu pierwszego krwawego starcia.

tłum.

Janusz Cree & John Doe 

Źródło

Don Troiani’s Soldiers in America 1754-1865

Alkohol też był stosowany

     Jednym z tzw. drinków, stosowanych w kolonialnej Ameryce był rattle-skull, czyli w dosłownym tłumaczeniu grzechocząca czaszka. Ta potoczna nazwa prawdopodobnie użyta była z powodu stanu w jakim znajdował się człowiek po jej spożyciu. Była to spora dawka zmieszanych ze sobą alkoholi, która po prostu ogłupiała degustatorów.
      W "The Battalion Journal" napisano "nazwa była bardzo opisowa, gdyż wskazywała co może stać się z naszym umysłem po spożyciu tegoż drinka."
      Sam drink niewiele różni się od tych serwowanych obecnie, z wyjątkiem zastosowanych proporcji alkoholu. 

      Do pół kwarty ciemnego, mocnego piwa typu porter (ok. 0,5 litra) wlewamy odod trzech do czterech uncji mocnego likieru, bądź mieszanki ciemnego rumu z brandy (lub samej brandy bądź rumu). 4 uncje amerykańskie to dokładnie 250 ml. Do tegowlewamy sok z połowy limonki a następnie dodajemy na koniec pokruszoną lub startą gałkę muszkatołową.
Smacznego :)

 tłum. Michael Lando

źródło
The Battalion Journal. The Newsletter of Jaeger's Battalion Rogers' Rangers, nr 79, Spring 2016

Francuski regiment Suisse de Karrer 1719 - 1763

   Zaciężny szwajcarski regiment powstał 15 grudnia 1719 r., składał się z trzech kompanii po 200 żołnierzy każda, dowódcą był  Markiz de Karrer. W dniu 8 lipca 1720 r. regiment został przeniesiony  do służby marynarki i przypisany do garnizonu La Rochelle i francuskich placówek w dolinie Missisipi. W czerwcu 1721 r.  regiment oprócz kompani pułkownika wyruszył do koloni. Kompania pułkownika, czyli pierwsza kompania, najsilniejsza stacjonowała w Rochefort (Francja) jako rezerwa, podczas gdy druga kompania została wysłana na Martynikę a trzecia na Santo Domingo (Haiti, dawniej Hispaniola). Oddziały kompani pułkownika od 1722 r. były wysyłane do Louisbourga, aż do jego poddania w 1745 r. (patrz tabela).

     Louisbourg, mimo że sławiony jako najpotężniejsza twierdza Ameryki Północnej, znajdował się w trudnej sytuacji. W mieście brakowało żywności, stan uzbrojenia był fatalny, a zaciężni Szwajcarzy od dawna nie otrzymywali żołdu. Na tym tle wiosną 1744 r. sierżanci ze swoimi żołnierzami z Louisbourga wszczęli bunt, domagając się zapłaty i godziwych  warunków służby.  
    37 żołnierzy uczestniczyło w rajdzie na miejscowość Canso w Nowej Szkocji w maju 1744 r. Między lipcem 1747 r. a wrześniem 1749 r. oddział 30 żołnierzy z kompani pułkownika pełnił służbę w Quebecu.

    W 1731 r. utworzono czwartą kompanię z której w maju 1732 r. 150 żołnierzy wysłano do Luizjany, by w 1752 r. zwiększyć do 200 żołnierzy. Kompania ta służyła w Luizjanie aż do ewakuacji francuskich wojsk w latach 1763 - 64. Połowa kompani stacjonowała w Nowym Orleanie a druga połowa w Mobile. Czwarta kompania brała udział w ekspedycjach przeciwko Indianom w 1736 r. jak i 1740 r.

  W 1752 r. dowództwo objął Joseph de Hallwyl i od tej pory regiment nazywano zgodnie z obyczajem od nazwiska dowódcy - Hallwyl Regiment. W tym też roku powstała piąta kompania, którą wysłano na Santo Domingo.

   Regiment został rozwiązany królewskim rozkazem 1 czerwca 1763 r.

 Mundur regimentu stanowiła :

- czerwona kurtka z 9 cynowymi (pewter) guzikami z prawej strony, z niebieskimi mankietami z 4 guzikami, kołnierzem i podszewką 

- niebieska kamizelka z dwoma rzędami guzików z białymi obramowaniami wokół dziurek

-  niebieskie bryczesy

- niebieskie pończochy a od 1739 r. białe

- tricorn ze srebrnym obramowaniem i czarną kokardą

 - uzbrojenie stanowił francuski muszkiet wz. 1717  później wz. 1728

tłum. One Arrow

źródła :
http://www.kronoskaf.com/syw/index.php?title=Hallwyl_Infanterie
Rene Chartrand - The French Soldier in Colonial America
Jan Grabowski - Historia Kanady

Grochówka

W XVIII wieku francuscy żołnierze otrzymywali dzienną rację żółtego suszonego grochu, solonej wieprzowiny i chleba. Poniższy przepis przeznaczony jest dla 8 żołnierzy gotujących wspólnie po połowie swojej dziennej racji.

• 1 funt (2 kubki) suszonego żółtego grochu w całości (umyty i odsączony)
• 14 kubków wody
• 2 funty solonej wieprzowiny

Zagotuj groch z wodą w dużej patelni. Gotuj na wolnym ogniu bez przykrycia przez 40 minut. Pokrój wieprzowinę na małe kawałki i dodaj do zupy. Możesz również dodać pokrojone warzywa (marchew, cebula i seler), jeśli są dostępne. Przykryj i gotuj na wolnym ogniu przez godzinę  mieszając od czasu do czasu do momentu osiągnięcia właściwej konsystencji. Dodaj wody jeśli zupa będzie za gęsta.

Przepis ten pozwala na sporządzenie 9 - 10 porcji po ok. 1,5 kubka każda. 

1 funt to ok. 0,45 kg

tłum. Michael Lando

Źródło :

 French Soldier's Sortout Coat and Canadian Hooded Coat