Kamasze mariniaka

     Getry należały do rodzaju odzieży ochronnej. Kamasze, jako rodzaj legginów, noszone były przez piechotę i wykonane z drelichu, mocno splecionej bawełnianej tkaniny podobnej do brezentu. Getrów nie należy utożsamiać ze standardowym wyposażeniem Troupe de la Marine, raczej należy przyjąć, że było to dodatkowe, ponad normatywne wyposażenie. Getry Troupe de la Marine były w białym kolorze.

.

Kamasze tworzyły 4 części 

(jak pokazano na rysunku)

• 1 i 2 - dwie połowy bezpośrednio przylegające do nogi
• 3 - nosek, szpic
• 4 - skórzany pasek pod stopę
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
       Kamasze mariniaków były zapinane na 12 – 14 mocnych , czarnych guzików, które zapinały się na zewnętrznej stronie łydki. Nie do końca wiadomo z jakiego materiału były zrobione te guziki, jednak  najprawdopodobniej były to skórzane dwu dziurkowe guziki, za tą wersją przemawia wiekszość znawców tematu.
       Od góry kamasze posiadały 4 do 5 dziurek na guziki służących do zapinani  na spodniach typu bryczesy i podtrzymywały getry na nodze, by się nie zsuwały.
        Ten rodzaj odzieży przeznaczony był by chronić pończochy od ciernistych krzewów czy patyków oraz żeby zabezpieczyć przed wpadaniem kamyków do butów. Długość zazwyczaj do połowy uda.
  
  
  
  
   
  
  
        Zachowane ilustracje z 1755 r. przedstawiają żołnierzy Troupe de la Marine w tego typu getrach. Jednak u oddziałów stacjonujących w Louisbourgu getry nie były w standardzie odzieżowym. Jednak z zachowanych wzmianek z 1743 r. wynika, że na wyspę Isle Royal przetransportowano 800 par getrów. W kartach ładunkowych dla oddziałów wojskowych w Kanadzie nie wspomina się o tego typu ładunku, podczas gdy dość często wymienia się je na kartach ładunkowych na Wyspy Nawietrzne (Winwards Islands). Powszechniej zaczęto stosować getry dopiero po 1751 r.
  
  

  
  
  
  Kamasze (getry) nie pochodzą od indiańskich legginów.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  

Stockbridge z 1759 r.

     Podczas Wojny Brytyjczyków z Francuzami i Indianami (French  Indian War) ramię w ramię z Anglikami walczyły grupy Indian ze Stockbridge. Naszkicowane poniżej postacie dwóch dzielnych wojowników ze Stockbridge, SA i SB, przedstawiają zwiadowców rangersów Rogera jesienią 1759 r. Obaj noszą białe, lniane koszule angielskich żołnierzy i są uzbrojeni we wczesne modele angielskiego muszkietu Brown Bess.

      Postać SA nosi bardziej tradycyjny typ indiańskiego obuwia i nogawic, nosi indiańską torbe na ładunki  i róg z prochem.

    Postać SB wyposażona jest w wiele przedmiotów noszonych przez jego przyjaciół 'rangersów', takich jak płaszcz lekkiej piechoty, bryczesy do kolan i pończochy, ładownicę noszoną w pasie oraz toporek na pasek będące na wyposażeniu angielskiej lekkiej piechoty.      

     Obaj zawiązali czerwone płócienne szmatki dookoła końcówek muszkietów, których używają, aby podczas gorączki bitwy rozpoznawano ich jako Indian zaprzyjaźnionych z ludźmi Rogera... Tak przynajmniej powinno to działać!

 tłum. Jeden Pies

Ted Spring : Sketch Book 56 vol. VI - Indian Allies

Ozdoba beretu

Czasami można zauważyć,  że niektórzy rekonstruktorzy ozdabiają swoje berety stylizowanym kwiatem ostu, jak pokazano na zdjęciu

Dla lepszego zrozumienia dlaczego jest to akurat ten kwiat trzeba cofnąć sie do odległej przeszlości. 

Dawno,dawno temu....

      Młody Aleksander III (ur. 4 września 1241, zm. 19 marca 1286) z dynastii Dunkeldów został królem Szkocji w ósmym roku życia, panował w latach 1249–1286. W 1251 ożenił się z Małgorzatą Plantagenet, córką angielskiego króla Henryka III (ur. 1 października 1207 w Winchesterze, zm. 16 listopada 1272).

Młody Aleksander III, podobnie jak jego ojciec Aleksander II skupił swoją uwagę na sprawie odzyskania Hebrydów, pozostających w zależności od Norwegii od 1098 r. Naczelnicy tamtejszych klanów wezwali na pomoc króla Norwegii Haakona IV Starego (ur. 1204, zm. 15 grudnia 1263), który w lipcu z silną flotą w liczbie 120 okrętów opuścił port w Bergen, biorąc kurs na zachodnie wybrzeże Szkocji. Kiedy Norwedzy wylądowali na wyspie Arran u zachodnich wybrzeży Szkocji, Aleksander III przyjął taktykę gry na zwłokę pozorując negocjacje. Postępu w negocjacjach jednak nie było. Pod koniec września przyszedł gwałtowny sztorm i część norweskich okrętów osiadła na mieliźnie w pobliżu Largs, na zachód od Glasgow. Te okręty, które udało się zepchnąć na wodę odesłano do domu. Aleksander II wykorzystał nadarzającą się okazję i otoczył oddziały norweskie. Po dwudniowej bitwie na lądzie i morzu Szkoci odnieśli zwycięstwo. Pewną osobliwością militarną było wykorzystanie przez Szkotów leżących na brzegach małych kamieni, których użyli zamiast strzał do swych łuków. W tym miejscu wznosi się dziś wieża w kształcie ołówka upamiętniająca zwycięstwo Szkotów.

      Według legendy, w noc poprzedzającą bitwę pod Largs w 1263 r. Norwegowie postanowili niepostrzeżenie podejść Szkotów. by poruszać się chyłkiem pod osłoną ciemności normańczycy zdjęli obuwie. Natknęli się oni na ziemię pokrytą ostem i jeden z ludzi Haakona niestety stanął na jeden z ostów i krzyknął z bólu, a tym samym ostrzegł członków klanu szkockiego o podstępie Normanów. Wojska Aleksandra III ostrzeżone podjęły zwycięską walkę oszczędzając w ten sposób Szkocję od inwazji. Od tego czasu oset (szkoc. Thrisel, ang. Thistle) stanowi godło Szkocji. Inna wersja tej legendy odnosi się do bitwy pod Luncarty w 990 r., niedaleko Perth, gdzie Kenneth II (?-995) król Szkocji pokonał wikingów.

      Po bitwie pod Largs Haakon IV udał się na pobyt zimowy do Kirkwall na Orkadach, które należały do Norwegii i tam zmarł. W następnym roku Aleksander III podjął ofensywę w północnej Szkocji i na Hebrydach. W tej sytuacji nowy król norweski Magnus VI Prawodawca (ur. 1238, zm. 9 maja 1280) przystąpił do negocjacji, których uwieńczeniem był Traktat z Perth w 1266 r. Na mocy traktatu wyspa Man i Hebrydy zostały włączone do królestwa Szkocji w zamian za potwierdzenie praw Norwegii do Orkadów i Szetlandów.

       Ważną rolę, jaką odegrał oset tak została doceniona, że oto został on wybrany jako godło Szkocji. Pierwsze użycie Ostu jako królewskiego symbolu Szkocji było na srebrnych monetach wyemitowanych przez Jakuba III w 1470r. Mówi się, że Order Ostu, najwyższe wyróżnienie w Szkocji, została ufundowany w 1540r. przez króla Jakuba V, który będąc uhonorowanym Orderem Podwiązki od wuja króla Henryka VIII w Anglii i Orderem Złotego Runa od Cesarza Francji, czuł się trochę niedowartościowany ze względu na brak możliwości nadawania orderu ustawionego przez niego samego. Rozwiązał on tą sprawę przez ustanowienie tytuł królewski Orderu Ostu dla siebie i swoich dwunastu rycerzy.

I już wszystko jasne

Płachta czyli praktyczne schronienie

     Wybierając się na wędrówkę pieszą staramy by nasz ekwipunek był jak najbardziej optymalny i w miarę lekki. Każdy kilogram ekwipunku coraz bardziej odczuwamy z każdym przebytym kilometrem. Dlatego proponujemy zrobienie najprostszej płachty, którą można rozkładać na różne sposoby. Taka płachta popularnie zwana plandeką jest bardzo praktyczna podczas wędrówek. A jak pisał Bougainville podczas zimowych wypraw (żołnierzom szeregowym Compagnies Franches de la Marine) wydawano dużą płachtę na czterech ludzi. Widać więc, że nie tylko jest to praktyczne krótkoterminowe schronienie ale i historyczne. Niestety nie wiemy jakie wymiary miała taka żołnierska płachta. Z własnej praktyki proponujemy zrobienie płachty w wymiarach 2,7 x 3,6 m czyli jak pokazano na poniższym rysunku 9 x 12 stóp (1 ' = 30 cm). Warto też doszyć gęściej uszka niż to jest pokazane na rysunku, np. co 1,5 stopy

      Ta płachta posiada pewne modyfikacje - na rysunku zaznaczona żółtymi  kwadratami - są to wzmocnienia do których doszyte są dodatkowe uszka które pozwalają  ustawić płachtę jak namiot. 

Płachta w/w wymiarach ustawiona jak na zdjęciu pozwala na spokojny i wygodny nocleg dla dwóch osób. Podane wymiary są wymiarami przykładowymi i każdy powinien sobie je dostosować do własnych potrzeb. Płachtę takową można rozkładać na różne sposoby zależnie od inwencji stawiającego. Poniżej kilka  sposobów ustawiania.

  Płachty te można łączyć i stworzyć naprawdę wygodne schronienie nawet dla dużej grupy ludzi. Świetnie do tego celu też nadaje się wiatrownica od wigwamu, którą można rozbić np. jako "psią budę" lub jak na poniższych rysunkach.

     Jeśli chcesz mieć swoje własne schronienie to ta propozycja wydaje się najlepsza przez swoją lekkość i praktyczność. Oczywiście obecnie można taką płachtę kupić w dobrych sklepach sportowych ale zrobioną ze sztucznych materiałów. My proponujemy jednak zrobienie  z naturalnych materiałów i dostosować wielkość do własnych indywidualnych potrzeb.