Grog czyli co lubią rangersi

Grog to trunek podawany niegdyś marynarzom na żaglowcach. 

     Rosnąca w XVII wieku popularność rumu sprawiła, że w 1655 to właśnie nim zastąpiono na okrętach Royal Navy dzienne racje piwa wydzielane dotychczas marynarzom. Zastąpienie przydziału słabego i niejednokrotnie nadpsutego piwa połową pinty (ok. 300 ml) mocnego alkoholu na głowę, miało jednak negatywny wpływ na dyscyplinę i wydajność pracy marynarzy. Pragnąc zapobiec rozprzężeniu, w 1740 roku, za sprawą angielskiego admirała Edwarda Vernona, przebywającego ze swoją flotą u wybrzeży Indii Zachodnich, wprowadzono picie grogu. Admirał stwierdził bowiem, że picie czystego rumu, o dużej mocy powoduje wykroczenia dyscyplinarne i przestępstwa. Sama nazwa "grog" związana jest z osobą admirała Vernona, który rozkazał, aby wydawano marynarzom rozcieńczony rum. Ponieważ admirał nosił zawsze surdut z grubej tkaniny tzw. grogram - materiał z wielbłądziej sierści - w surducie tym, chcąc imponować załodze, Vernom chodził bez względu na pogodę przez cały rok na okrągło, marynarze przezwali go "Old Grog" (Stary Grog) i od tego przezwiska nazwano też codzienny przydział rozcieńczonego alkoholu. Co jednak ważniejsze, do tak rozcieńczonego rumu dodawano cukru i soku z limonek.

     W tym samym czasie we Francji miał miejsce proces odwrotny zawierające witaminę C wino zastąpiono na okrętach brandy, co spowodowało powrót szkorbutu na statki francuskie. Grog wydawano na okrętach amerykańskiej marynarki wojennej (US Navy) do 1 września 1862, natomiast w brytyjskiej Royal Navy aż do 31 lipca 1970, kiedy to dekretem królowej po burzliwej dyskusji w Izbie Gmin ("Great Rum Debate") zakazano wydawać grog

marynarzom. Dzień ten jest znany jako "Black Tot Day". Istnieje błędne przekonanie jakoby nazwa grogu była skrótem od "Grand Rum Of Grenada".

      Grog przyczynił się wydatnie do poprawy stanu zdrowia marynarzy. Ponieważ nie wiedziano jeszcze wtedy, że istnieje coś takiego jak witaminy, lekarstwa szukano metodą prób i błędów. Tak trafiono na kiszoną kapustę. Tak też odkryto lecznicze właściwości grogu. Podwładni Vernona, którym ten kazał regularnie popijać rum z wodą, chorowali znacznie rzadziej. Na tyle rzadziej, że brytyjska Royal Navy nakazała marynarzom pić go dwa razy dziennie, przed południem między godziną 10.00 a 12.00 i po południu miedzy 16.00 a 18.00 (oficerom i starszym podoficerom nadal jednak wydawano czysty rum) Uważano wtedy, że pomaga zawarty w nim alkohol. Dziś wiemy, że chodziło o sok z cytryny i witaminę C, której codzienna dawka pozwalała utrzymać marynarzy w dobrym zdrowiu. Jednocześnie grog był tak smaczny, że z morza trafił na ląd i zaczęto go pić w pubach wszędzie tam, gdzie dotarły wpływy brytyjskiej korony. Do dziś pozostaje jednym z najpopularniejszych i najmniej wymyślnych rozgrzewających trunków. Oficjalna receptura Marynarki Królewskiej zawiera tylko cztery składniki:

- wrzątek;
- 50 – 100 ml rumu;
- pół cytryny;
- cynamon.

      Rzecz robi się tak, że kieliszek rumu zalewamy gorącą, ale już nie wrzącą, wodą. Wyciskamy cytrynę. Wsypujemy cynamon i voilà. Zastrzyk ciepła oraz witaminy C jest gotowy. Ważne, by nie przesadzać. Jeden grog wystarczy, by się rozgrzać. Dwa mogą niepotrzebnie obciążyć wątrobę. Recepturę oficjalną można zmodyfikować tak, by grog był jeszcze smaczniejszy i bogatszy w witaminy oraz mikroelementy. Na Karaibach dodają soku z grejpfruta lub pomarańczy. W USA zamiast wody stosują lekki cydr. W naszych warunkach najlepiej jest do wszystkiego dodać dwie łyżeczki miodu i solidny plaster cytryny. 

oprac. Michał Lando 

Źródło :

https://www.zeglarstwo.waw.pl/grog.htm

http://www.hellozdrowie.pl/blogi/rodzaj-meski/marynarski-grog-na-rozgrzewke 

http://zakateksmakosza.blogspot.com/2014/01/grog.html

Shinty - garść informacji

Gra shinty lub camanachd (w szkockim gaelickim), jest grą sportową wymyśloną przez irlandzkich misjonarzy ponad dwa tysiące lat temu. Grę tę można uznać za szkocki sport narodowy. Niektórzy uważają shinty za przodka golfa i hokeja na trawie. Na pewno shinty i irlandzka gra hurling mają wspólne korzenie i wywodzą się z gry wspólnej dla obu narodów. Dawna forma hurlingu grana w północnej części Irlandii, zwana "commons", była bardziej zbliżona do shinty niż sportowa forma hurling'u dzisiaj. Shinty/hurling pojawia się  w opowieściach o mitycznych bohaterach : Cu Chulain i Fionn MacCumhaill. Istnieje teoria, że ​​nazwa gry pochodzi od krzyków używanych w grze; shin ye , shin you i shin t'ye.

 Gra rozkwitła na obszarach, w których mówi się w szkockim gaelicki. Od czasów najdawniejszych do XIX w.  była tradycyjnie rozgrywana w miesiącach zimowych, a Nowy Rok był dniem, w którym całe wioski zbierały się razem, aby grać  z zespołami złożonymi z kilkuset osób, przy czym gracze często używają dowolnego kawałka drewna z hakiem jako kija do gry.  Shinty tradycyjnie zajmował ważne miejsce w społecznościach i była grana przez szkockich imigrantów w USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii. Po powstaniu w 1745 r. represje Anglików dotknęły tez grę shinty, zaczęto propagować inne gry jak np. golf.

   W XIX w. dopiero tradycyjne shinty zaczęło przekształcać się w nowoczesna sportową wersję. W 1869 r. zaczęły powstawać kluby shinty, wkrótce powstawały tez organizacje okręgowe, ponieważ wzrosło zainteresowanie ta dyscypliną. W 1880 r. przyjęto  pierwsze uniwersalne zasady gry  a pierwszy historyczny mecz rozegrano już w 1887 r. pomiędzy Glenurquhart Shinty Club a Strathglass Shinty Club w Inverness.  

Kij do gry zwany caman jest podobny do kija hokejowego. Składa się z rękojeści, spłaszczonej nasady i zaokrąglonego końca.Piłkę uderza się nasadą. W sportowym shinty zawodnicy używają różnych kijków w zależności od tego na jakiej pozycji grają. Caman zazwyczaj wykonane były z jesionu lub orzecha. W shinty dopuszczalny jest kontakt fizyczny, zawodnicy mogą blokować piłkę ciałem lub kijem. Nie jest zabronione kija ponad głowę i odbijanie piłki  dowolną częścią kija. Kopanie piłki jest zabronione tylko bramkarz może używać rąk i ramion aby zatrzymać piłkę.

  

Może te krótkie informację zachęcą do rozpowszechnienia tradycyjnej wersji shinty w Polsce?

 źródło :

internet

Kamasze mariniaka

     Getry należały do rodzaju odzieży ochronnej. Kamasze, jako rodzaj legginów, noszone były przez piechotę i wykonane z drelichu, mocno splecionej bawełnianej tkaniny podobnej do brezentu. Getrów nie należy utożsamiać ze standardowym wyposażeniem Troupe de la Marine, raczej należy przyjąć, że było to dodatkowe, ponad normatywne wyposażenie. Getry Troupe de la Marine były w białym kolorze.

.

Kamasze tworzyły 4 części 

(jak pokazano na rysunku)

• 1 i 2 - dwie połowy bezpośrednio przylegające do nogi
• 3 - nosek, szpic
• 4 - skórzany pasek pod stopę
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
       Kamasze mariniaków były zapinane na 12 – 14 mocnych , czarnych guzików, które zapinały się na zewnętrznej stronie łydki. Nie do końca wiadomo z jakiego materiału były zrobione te guziki, jednak  najprawdopodobniej były to skórzane dwu dziurkowe guziki, za tą wersją przemawia wiekszość znawców tematu.
       Od góry kamasze posiadały 4 do 5 dziurek na guziki służących do zapinani  na spodniach typu bryczesy i podtrzymywały getry na nodze, by się nie zsuwały.
        Ten rodzaj odzieży przeznaczony był by chronić pończochy od ciernistych krzewów czy patyków oraz żeby zabezpieczyć przed wpadaniem kamyków do butów. Długość zazwyczaj do połowy uda.
  
  
  
  
   
  
  
        Zachowane ilustracje z 1755 r. przedstawiają żołnierzy Troupe de la Marine w tego typu getrach. Jednak u oddziałów stacjonujących w Louisbourgu getry nie były w standardzie odzieżowym. Jednak z zachowanych wzmianek z 1743 r. wynika, że na wyspę Isle Royal przetransportowano 800 par getrów. W kartach ładunkowych dla oddziałów wojskowych w Kanadzie nie wspomina się o tego typu ładunku, podczas gdy dość często wymienia się je na kartach ładunkowych na Wyspy Nawietrzne (Winwards Islands). Powszechniej zaczęto stosować getry dopiero po 1751 r.
  
  

  
  
  
  Kamasze (getry) nie pochodzą od indiańskich legginów.